Anselma Bueler : Idealistisch Expressioniscme

In onze belevingswereld gaan idealen zo op in de realiteit dat ze welhaast onzichtbaar zijn. Met haar werk wil Anselma Bueler juist deze idealistische kant van het leven benadrukken. Mensen verlangen naar oneindigheid en doen er alles aan om binnen de veranderende mogelijkheden een moment van gewichtloosheid te ervaren. In dat streven kom je bruikbaars en onbruikbaars tegen, laat je ideeën vallen en bewaar je verhalen die van tijd tot tijd weer opduiken, soms met een ander gezicht. Er is een kwetsbaar evenwicht en meteen ook een wisselwerking tussen de buitenwereld en de passie van binnenuit. Bueler heeft lessen gevolgd bij diverse kunstschilders, onder andere een aantal jaren aan de Vrije Academie in Den Haag, maar noemt zichzelf bovenal autodidact. Haar idealistisch expressionistische stijl geeft haar de speelruimte om idealistische en realistische facetten van het leven met elkaar te verbinden. Een explosief lijnenspel en overlappende kleurvlakken scheppen de gemoedstoestand waarin de figuren zich ophouden. Kleurvlakken lijken te schuiven in plaats van vast te liggen, de toeschouwer ziet figuren die hun draai zoeken te midden van de beweging om hen heen. We zijn onmiskenbaar ergens mee bezig, vaak zonder te weten wat dat ‘ergens’ is. We tasten af. En dan zijn er ineens momenten dat alles op z’n plek lijkt te vallen. Het badwater heeft echter korte tijd de gezochte aangename warmte en soms zien we door het schuim de diepte niet meer. We gaan weer verder. In sommige werken zie je dat balansmoment, even is er rust en ruimte, in andere werken zijn er uiteenlopende emoties te zien. Zo kan een figuur opgelucht losbreken en gehavend zijn tegelijkertijd, of ingetogen en gepassioneerd zijn door elkaar heen. Het zijn beelden van de volheid van het bestaan. Van deze mengeling van melancholie en levenslust gaat een magnetische werking uit.